Environmental Art Festival, Hormoz Island, February 2010 Modern Man: With Ali Banakar In her book, “The Body in Pieces: The Fragment as a Metaphor of Modernity,” Linda Nochlin describes the present human condition as lifeless and horrifying fragments lying like meat on the butcher’s counter or like samples on the dissecting table.  This fragmentation indicates a vanished totality, disintegration of bonds, and collapse of lasting values:  The human being that breaks into pieces, facing the magnitude of being and the unity of nature, empty of oneself and separated from that unity. Our human figures are made out of clay and painted over with red sand from the Hormoz beach.  They are put on moss-covered rocks by the beach to be gradually submerged by water as the tide rises.  In this way, the fragmented human being is reunited with nature (water), becoming one with it.			25 جشنواره هنر محیطی/جزیره هرمز / بهمن 88 انسان مدرن: (اجرا ی مشترک با علی بناکار) لیندا ناکلین در سخنرانی خود تحت عنوان "بدن تکه تکه شده – قطعه به مثابه استعاره ای از مدرنیته "[1] ، موقعیت کنونی انسان را به مثابه پاره های بی جان و هولناکی مانند گوشت روی پیشخوان قصابی یا نمونه هایی که روی میزتشریح پخش شده است ، توصیف می کند. این تکه پارگی نشانگر از دست رفتن تمامیت و از هم گسیختگی پیوندها و تخریب و فروپاشی ارزش های ماندگار است. انسانی که در برابر عظمت هستی و یکپارچگی طبیعت، تکه تکه ، فارغ از خود و جدا از طبیعت نابود می شود. *      *     * در این اثر " انسان مدرن" ،قطعات انسانی از گل ساخته شده و با خاک سرخ هرمز رنگ آمیزی شده است و روی صخره های پوشیده از خزه کنار ساحل قرار داده شده. آنها جایی چیده شده اند که با مد دریا زیر آب رفته و غرق می شوند.بدین ترتیب این انسان  تکه تکه شده دوباره با طبیعت (آب) می آمیزد و با آن یکی می شود. [1] این سخنرانی در کتابی به همین عنوان در سال        توسط انتشارات حرفه و هنرمند در ایان به چاب رسیده است.
Venus Figurine: “Venuses” are considered the oldest known prehistoric embodiments of Man’s imagination.  Many Venus figurines as small as a few centimeters have been used as childbirth charms.  Of course some have been made in larger scales.  They are symbols of the feminine sprit of the cosmos, or the Great Mother, celebrated in different cultures and civilizations around the world.  Civilizations that have barely had any contact with or even knowledge of each other but have shared commonalities in the way they have conceptualized this figure (in Iran we have the Venus of Tepe Sarab). The common feature among Venuses of different cultures is the overemphasized feminine body parts.  A lot of these figurines were made with no head or limbs; although it is possible that in some of the figurines these parts had been broken off or dissolved with time.  Today, we find the adoration of femininity and the fertility apparent in these figurines beautiful, interesting, and significant, but there is also a strange paradox for us:  a motherly figure, fertile and supportive, yet with no head or limbs; a celebration of femininity but without means of thinking, acting, or moving!			پیکره های ونوس: ونوس ها اولین تجسم تصاویر ذهنی بشر محسوب می شوند. بسیاری از پیکره های ونوس در اندازه ها ی کوچک چند سانتی متری به عنوان جادوی خوش خیم هنگام زایمان به کار می رفته است. البته بعضی از آنها هم در اندازه بزرگتر ساخته شده اند. آنها نمادی از مادینه هستی یا مادر کبیر هستند که در فرهنگ ها و تمدن های مختلف در سراسر دنیا وجود داشته اند. تمدن هایی که بندرت از ارتباط و حتی آشنایی باهم برخوردار بوده اند ، اما دارای وجوه مشترکی درتجسم این پیکره ها  می باشند.( در ایران ما ونوس سراب را داریم) . وجه  مشترک  تمام پیکره های ونوس تاکید و برجسته سازی اندام های زنانه و باروری می باشد.بسیاری از این پیکره ها بدون سر و دست و پا ساخته شده اند. اگرچه ممکن است در بعضی از آنها این قسمتها به مرور زمان شکسته و از بین رفته باشند. امروز برای ما ستایش باروری و زنانگی موجود در این پیکره ها ، زیبا ، جالب و قابل توجه است. اما خود دارای تناقضی غریب می باشد ، پیکره ای مادرانه ، بارور و حمایتگر، اما بدون سر، دست و پا ، بدون ابزاری برای اندیشیدن ، عمل کردن و حرکت کردن!
Two Venuses: Venus torsos are made from stone and clay.  One red and the other light green, they are put on moss-covered rocks facing the sea.  Next to them on a rock, there is an assemblage of big cylinder-shaped fossil rocks.  Making use of animal remnants maybe a hundred thousand years of age helps create a mysterious and ancient atmosphere.			دو ونوس: نیم تنه های ونوس ها با سنگ و گل ساخته شده اند.یکی به رنگ قرمز و یکی سبز کم رنگ ، که روی صخره های مشرف به دریا قرار گرفته اند.کنار آنها روی صخره دیگری چیدمانی از فسیل های استوانه شکل قرار دارد.استفاده از بقایای موجودات شاید چندصدهزار سال پیش به حس فضایی رازآمیزو باستانی کمک می کند.
Wounded Venus: Venus’s torso with no head or limbs lying drowned in her own blood on a grey rock by the the sea.			ونوس زخمی: نیم تنه ونوس که روی صخره خاکستری رنگی در کناره دریا، غرق در خون خویش خوابیده است.
Venus’s Loneliness: Venus’s torso facing the sea with her back to us –the grand loneliness of man against the magnitude of the ocean. * In all three Venus projects, I have benefitted from Mr. Banakar’s step-by-step assistance.  I am thankful to him.			تنهایی ونوس: نیم تنه ونوس رو به دریا پشت به ما ،  تنهایی عظیم انسان در برابر بی کرانگی اقیانوس. در هر سه کاراز کمک بی دریغ آقای بناکار بهره مند شدم.با تشکر از ایشان.
Photo: Nooshin Naficy, Parvane Seilani, Ali Banakar
24th Festival of Environmental Art, Oroumieh, September 09 Lake Oroumieh: Lake Oroumieh is a saltwater lake located in the Northwest of Iran between the Western and Eastern Azerbaijan provinces.  Like many lakes and rivers in Iran, this lake is on the verge of going dry, losing its beautiful environment.  Lake Oroumieh has quite a diverse environment that makes it particularly suitable for environmental art: the whiteness of the salt marsh, crystals of salt, red flowers, mountain cliffs, colorful minerals carpeting the bottom of the lake, and black mud.			بیست و چهارمین جشنواره هنر محیطی / ارومیه/ مهر 88 دریاچه ارومیه:  دریاچه ارومیه، دریاچه آب شوری است که در منطقه شمال غربی ایران ، میان دو استان آذربایجان غربی و شرقی واقع شده است. این دریاچه نیز مانند بسیاری از دریاچه ها و رودهای ایران در آستانه خشکی قرار دارد و محیط زیست زیبای آن در خطر نابودی است. این دریاچه داراری تنوع محیطی فراوانی است: سپیدی شوره زار ، کریستال های نمک ، گل های قرمز ، صخره های کوهستان ، بستر رنگین دریاچه و گل های سیاه.
Eyes of the Earth: From under heaps of salt, how humbly, little by little, your tears ooze out, O Earth!  And my reflection in your tears goes to pieces and disappears with each drop. (This work is a collection of short videos.  Here you see only some images.)			چشم های زمین: در میان انبوه نمک ، چه فروتنانه آرام آرام می جوشد و بیرون می ریزد اشک های تو زمین!  و انعکاس تصویر من با تک جوش های تو تکه تکه می گردد و محو می شود. (این کارها مجموعه ای از ویدئو های کوچک است که در اینجا تنها تصاویری از آنها ارائه شده است
My Drawings in Nature: Nature is the most skillful drawer.  I only make visible what it has drawn by finely tracing its lines.			طراحی های من و طبیعت: طبیعت ماهرترین طراح است. فقط آنچه بر بستر تو نقش خورده را با خطی نازک ، مرئی می کنم.
Totem and Shadow:			توتم و سایه:
Daughters of the Lake: I scratch away the hard shell of salt; your tender and pink body sheathes me with a pleasant scent (under layers of salt, there appear nice-smelling pink minerals).			دختران دریاچه: پوست سخت نمک را می خراشم و می تراشم ، بدن لطیف و صورتی شما با بوئی خوش مرا در بر میگیرد. (در زیر لایه نمک ، املاحی صورتی رنگ با بوی خوش پدیدار می شود.)
Birds: I know that birds don’t live near you, for no living being (except for a very few) can survive in you.  I have brought my own birds from Isfahan.  From the Gavkhooni Swamp that is going dry, from the parched body of Zenderood [The Living River] to the salty shores of Chichest Sea! (Chichest is the ancient name of Lake Oroumieh.  In mythology, this is the place where Zarathustra was conceived.)			پرنده ها: می دانم که پرندگان زیادی کنارتو زیست نمی کنند. زیرا که موجود زنده ای (به جز موارد جزئی) درون آب های تو نمی تواند زندگی کند. پرنده هایم را با خود از اصفهان آورده ام ، از تالاب گاوخونی که به خشکی می نشیند. از بستر تفتیده زنده رود تا بستر شور دریای چیچست! (چیچست نام باستانی دریاچه ارومیه است. در اساطیر به محل شکل گرفتن نطفه زرتشت معروف است)
22nd Festival of Environmental Art, Jarqooyeh, Varzaneh, and Gavkhooni Marshland, April 09 “Mourning for the Marshland Birds” Within the area encompassing Hassanabad of Jarqooyeh, Varzaneh, and the Marshaland (all in the province of Isfahan), we were able to experience three completely different ecosystems in three days: Salt Repository: A vast, flat area with an open horizon Sand dunes: flowing sand and very strong winds Gavkhooni Marshland: water, mud, salt, and again strong winds In all three days, particularly the second and third days, the wind was the common element.  And our constant effort to stabilize ourselves and our works and at the same time to make use of this element!			بیست و دومین جشنواره هنر محیطی/ جرقویه/ ورزنه وتالاب گاو خونی/ فروردین 88 "در سوگ پرندگان تالاب " در محدوده ی حسن آباد جرقویه، ورزنه و تالاب (استان اصفهان) ما در طی سه روز موفق شدیم ، سه اقلیم کاملا متفاوت را تجربه کنیم: معدن نمک: شوره زار پهناور سپید با افقی باز تپه های شنی : شن های روان و باد بسیار شدید تالاب گاو خونی : آب، گل ،نمک و باز هم باد شدید هر سه روز و بخصوص روز دوم و سوم ، باد عنصر مشترک بود. و ما در تلاش استقرار خود و کار خویش و استفاده از این عنصر!
Photo: Nooshin Naficy
The low water level in Zayanderood and the subsequent demise of the bird population in the Marshland had inspired a collective work, “Birds of Gavkhooni Marshland,” four years ago.  We were able to find remnants of that project in the area.  Just a few years later now, the river in the city of Isfahan is completely dry.  Issues of draught and water management have become critical issues. The river Zayanderood has had a determining role in the subsistence of human, animal, and plant life in the area.  Naturally, then, its drying up has left an irremediable mark on the lives of people and ecosystems on its banks. This time, too, I began my work with the empty place of the birds of the Marshland and in the spirit of mourning for them. River of Dead Birds Whiteness, whiteness, whiteness of salt, vastness of horizon, silence and saltiness that penetrates through your bones.  I cut simple bird-looking forms from black fabric and place them on the salt river.  The river is very shallow.  As the wind blows, the black bird forms start moving on the white surface.  Birds cut up to pieces!			کم شدن آب زاینده رود و از بین رفتن پرنده های تالاب،4 سال پیش، باعث  شکل گیری کار گروهی "پرندگان تالاب " شد. توانستم بقایای آن کار را باز یابم. حالا فقط پس از گذشت چندسال ، زاینده رود در شهر اصفهان ، خشک خشک است. موضوع خشکسالی و چگونگی مدیریت آ ب به یک مساله حیاتی بدل شده است. رود زاینده رود ازدیر بازدر زیست و موقعیت انسانی، جانوری و گیاهی مناطق مذکور نقش پر اهمیتی داشته است. طبعا خشک شدن رود ،تاثیر جبران ناپذیری در زندگی مردم حاشیه آن و محیط زیستش دارد. این بار باز هم در ارتباط با جای خالی  پرندگان تالاب و در سوگ آنها کار خود را شروع کردم. رود پرندگان مرده: سپیدی، سپیدی، شپیدی نمک،بی کرانگی افق ، سکوت و شوری، که تا مغز استخوان رسوخ می کند. طرح های ساده شده پرنده گونی از پارچه سیاه ،می برم و بر رود نمک قرار می دهم. رود بسیار کم عمق است،با وزش باد، روی سطح سپید رود،تکه های سیاه پرنده ها به حرکت در می آیند.پرنده هایی مثله شده!
A Grave for the Bird: I place a woman-bird figure inside a “fish grave” made by a friend, Mehdi Motovalli. In one of the photos, he is standing and the woman-bird looks as though it is his shadow.			قبری برای پرنده: درون کار یکی از دوستان به نام مهدی متولی (اثزی به نام قبر ماهی ) یکی از فیگور های زن- پرنده را قرار می دهم.در یک تصویر او ایستاده و زن- پرنده به مثابه سایه اوست.
Birds and Mirror: I place the birds in the salt river using tiny sticks. The reflection of the birds on the mirror of the water; their loneliness in this white, empty, flat land; the pale sunshine on the water, and the feather-like texture formed by salt traces on the birds….			پرندگان و آینه : پرنده ها را با سیخ های چوبی درون رود نمکی قرار می دهم. انعکاس تصویر پرنده ها بر آینه ی آب ، تنهایی آنها در این برهوت سپید،نور پریده رنگ خورشید کنار آنها بر آب و بافتی مثل پر که از رد نمک روی پرنده ها به وجود آمده.......
Elegy for the Birds: Next to the swamp, on tire marks whitened by the salt, I “crucify” the bird forms.  The wind blows through the black fabric; it looks as though the birds come alive and the whistle of the wind, like the wailing of dying birds, fills the air.			سوگواره ی پرندگان : کنار تالاب میان رد ماشینی که از نمک سپید شده پرنده گون ها را با سیخ ها به "چهار میخ" می کشم. باد در پارچه های سیاه پرنده ها می پیچد ،آنها انگار جان می گیرند و صدای سوت مانند  باد، چون ناله ی پرندگان در حال مرگ ، فضا را پر می کند.
White Satin: On the sand dunes, the wind blows insanely.  How fluid, seamless, and uncertain is this sand!  On this flowing sand, I install 4 white satins and 1 piece of green fabric.  Indeed I sew them onto the earth.  What a contrast between the stability of the fabric and the fluidity of the sand, the solid and geometrical surface of the fabric and the soft and uncertain surface of the sand, and the luminosity of white satin and the pale earth tones of the sand!			اطلس های سپید: در تپه های شنی باد به شدت می وزد. چه شناور ، بی مرز و غیرفطعی ست این شنها! روی این شنهای روان، ،4 پارچه اطلس سپید و 1 پارچه ی سبز، نصب میکنم. در واقع  آنها را به زمین می دوزم. چه تضادی به وجود می آید از ایستایی پارچه ها و روانی شنها،سطوح صاف و هندسی پارچه ها و سطوح نرم و غیر قطعی شنها و درخشش پارجه های اطلس سپید بر ماتی  خاکی رنگ شنها!
Photo: Nooshin Naficy
The Gigantic Nest/ Outskirts of Isfahan/ March 2009 We build a huge nest (13 m in diameter) with tree branches left from pruning.  Thanks to all those who helped.			آشیانه ی عظیم/حومه اصفهان/اسفند 87 از چوبهای هرس شده ی درختان آشیانه ی بزرگی به قطر 13 متر می سازیم. از همه دوستانی که کمک کردند تشکر.
Photo: Cheshmeh Okhowat Moghadam
Lady of Waters in Hormoz Island/ 20th Festival of Environmental Art/ February 2009 Hormoz Island: Hormoz is a small oval-shaped island, 8 km off of Bandar-Abbas shore in Persian Gulf.  The circumference of the island is only 6 km.  Despite its small size, however, the island has many varied and beautiful natural attractions.  It is an island with wondrous multi-colored soil, secluded shores, endless ocean, and free grazing deer that play around with the artists as they work.			بانوی آبها در جزیره هرمز /بیستمین جشنواره هنر محیطی/ بهمن 87  جزیره هرمز: جزیره هرمز جزیره کوچک بیضی شکلی است که در 8 کیلومتری بندر عباس در خلیج فارس واقع شده است.محیط این جزیره فقط 6کیلومتر است. اما این منطقه با وجود کوچکی دارای منابع طبیعی بسیار متنوع و زیبایی است . جزیره ای با خاک های رنگی شگفت آور،ساحلی بکر ،اقیانوسی بی کران  و آهوانی که آزادانه در اطراف برخی مناطق جزیره چرا می کنند و حتی هنگام کار دست از بازیگوشی با دوستانی که کار می کنند بر نمی دارند.
All my projects in this island were in praise of water and the feminine spirit running in it personified as Anahita the goddess.  Anahita literally means “unpolluted waters.”  The maiden, Anahita, became the goddess guardian of pure water a long time ago, probably around the first millennium B.C., replacing the Babylonian goddess, Ishtar, the Semitic Nana-Makh, or Sumerian Inanna.  From the Achaemenid period through the Parthian, Seleucid, and even Sassanid periods, Anahita was one of the three main gods of Persians (along with Ahuramazda and Mitra) immortalized in Zoroastrian texts. Two main features from ancient Persian mythology inspired my work in Hormoz Island:  1. Ancient man saw himself as a force in harmony with nature.  He was an integrated element of his environment, one among many, not dominating others.  A peaceful coexistence with nature. 2. Ancient man respected and praised the feminine spirit of nature.  Abundance of goddesses, such as those of fertility, prosperity, agriculture, love, moon, water, and earth, is indicative of the respect ancient societies paid to the unmediated relationship between women and nature.  So I made my water goddesses as a way to pay tribute to nature and in a motherly relationship with the cosmos.  They were visible for a moment and then they were washed out by the waves, joining the water and becoming part of it again.			کارهایی که  در جزیره اجرا کردم، همگی در ستایش آب و روح زنانه ی جاری در آب ها در هیبت ایزد بانو آناهیتا بود. آناهیتا در لغت یعنی آب های نیالوده. او ایزد بانوی نگهبان آب های پاک است ، دوشیزه ای که از دیرباز ، احتمالا از هزاره اول پیش از میلاد، جایگزین ایشتار بابلی یا ننه ماخ سامی و اینانائی سومری شد. آناهیتا از زمان هخامنشیان به بعد  یکی از خدایان سه گانه ی (اهورامزدا-آناهیتا-میترا)مهم مورد پرستش ایرانی بوده است. پرستش اوتا دوره پارتی ، سلوکی و ساسانی  نیز ادامه یافت و در متون زرتشتی جاودانه شد. دوجنبه مهم با الهام از اسطوره ای ایرانیان باستان در اجرا های من در جزیره ی هرمز مورد توجه قرار گرفت : 1. انسان ابتدایی خود را نیروئی هماهنگ با طبیعت می انگاشت. او خود جزئی از جهان پیرامون خویش به حساب  می آمد. موقعیت او نه برطبیعت و نه به جهت سلطه بر آن، بلکه در کنار عناصر طبیعت و به منظور ایجاد تعادل  و هماهنگی با آن  و بهره مند شدن از موهبت طبیعت است، زیست صلح جویانه  و متقابل با هستی. 2. انسان ابتدائی به روح زنانه طبیعت احترام می گذارد و آن را می ستاید. ایزد بانوان بسیاری چون ایزد بانوان باروری ، برکت بخشی ، کشاورزی ، عشق ، ماه ، آب و زمین نشانگر احترامی است که این جوامع به ارتباط بی واسطه زنان با طبیعت می گذاشتند. پس ایزد بانوان آب هایم را در راستای ارج نهادن  و احترام به طبیعت و در ارتباط مادرانه با هستی ساختم. آنها لحظه ای مرئی شدند و سپس لحظاتی بعد به آبهاپیوستند و دوباره جزئی از آن ، شدند.
Anahita in Puddles: On top of a cliff overlooking the ocean, I find puddles remaining from the tide.  I make two figures with red pebbles at the bottom of two crossing puddles.  Each figure is about 2 m tall.  Two red Anahitas lying in water, waiting for the caresses of Hormoz waves as the tide rises.			آناهیتا در حوضچه ها : برفراز صخره ای مشرف به دریا ، حوضچه هایی از مد باقی مانده است. در دو حوضچه عمود بر هم  با سنگ های سرخ دو پیکره ی انسانی در ته آب می چینم. هر پیکره حدود 2 متر طول دارد. دو آناهیتای سرخ در ته آب خوابیده اند ، منتظر نوازش مو ج های هرمز که با مد بالا می آیند.
Goddesses of Water: I dig three human figures with raised arms in the sand and connect them through small streams to the ocean.  The water runs to their bodies through the streams.  Moments later, the water rises and the ladies gradually go under water.  Their bodies move as the water runs through them.  The water shines through them and little by little they become part of the water and the earth.			ایزد بانوان آب ها : سه پیکر انسانی با دست های برافراشته درون ماسه های کنار ساحل حفر می کنم و درون تن آنها را به جویبار موقتی  کناره دریا وصل می کنم. آب جویبار درون آنها جریان می یابد. لحظاتی بعد آب دریا بالا می آید و رفته رفته پیکره ها به آب ها می پیوندند. بدن آنها با جریان آب تکان  می خورد. درخشش آب آنان را به تمامی  در بر  می گیرد و آنها کم کم جزئی از زمین و آب می شوند.
Anahita in the Cave: The dark interior of the cave, covered in intensely alive moss, evokes the atmosphere of a temple.  At the far end of the cave, there is a puddle left from the tide.  I make a pool in the shape of a woman and fill it with water.  Anahita is lying on the cave floor, waiting to be joined with the ocean at sunset.			آناهیتا در غار: فضای تاریک درون غار با بدنه هایی پوشیده از جلبک های بسیار سبز و سر زنده ، مانند فضای پرستشگاهی است.  ته غار ، مانده آبی از مد باقی است . حوضچه ای به شکل زن می سازم  و آن را از آب باقی مانده پر می کنم. آناهیتای آبی  بر کف غار دراز کشیده  و در انتظار پیوستن به آبها در غروب می ماند .
Anahita on Top of a Cliff: On the green cliffs overlooking the ocean, there are four puddles.  I make female figures from mud, 15-30 cm tall each.  I place a dot of red mud inside each one and put them in the puddles one by one.  The red mud mixes with the water: blood covers the bodies of the four ladies of water.  They become fertile.			چهار آناهیتا بر فراز صخره: روی صخره سبز رنگ مشرف به دریا ، 4 گودال کوچک آب قرار دارد. تندیس های زنانه ای از گل می سازم.(به طول 30-15 سانتیمتر) درون بطن هر یک گلوله ای از گل سرخ قرار می دهم و آنها را یک به یک درون گودال های آب می گذارم. گل سرخ با آب ترکیب می شود  و سراسر پیکر 4 تندیس بانوی آب ها را خون فرا می گیرد . آنها بارور می شوند.
Tree of Life: I dig the shape of the tree of life with two symmetrical bird forms on the sand and lead the water through it.  Soon the water rises and the tree of life is inundated with water before I can even take a picture.  Its leaves are moving with the water and its birds are singing.			درخت زندگی: درخت زندگی را با دو شکل قرینه  از دو پرنده، روی ماسه های کنار ساحل حفر می کنم و آب را به داخل درخت و پرنده ها هدایت می کنم. آب در آنها جاری می شود. خیلی زود دریا مد می شود  و قبل از آنکه عکس بگیرم  درخت زندگی در آب فرو می رود. برگ هایش با آب حرکت می کنند و پرنده هایش می خوانند.
Photo: Parisa Rajabiyan, Nooshin Naficy
Photo: Signe Mahler, Cheshmeh Okhowat Moghadam Three Curtains of Leaves/Bagh Bahadoran/ 2009 Three doorways that open to nowhere at the Zayanderood river bank, autumn and the downpour of leaves –we stitch the leaves together with thread and needles or with pieces of thorn; the wind is blowing, it’s raining lightly, and the leaves dry out. It is not as easy to attach them to each other; they fall apart constantly and go with the wind, but we stitch them over and over again. At the end of two days of work, the curtains are still not complete! We now know that aspen leaves are sturdier than the leaves of the berry trees, and the leaves of the quince trees are more nimble and fragile than both. We have lived with them for two days and gotten to know them. In my opinion, the process of work with nature is completely intuitive and one has to keep oneself completely in sync with nature. Living in harmony with nature and its elements (in other words, the process of working with nature) is far more enjoyable and important than the results of the work.			سه پرده از برگ / باغ بهادران اصفهان / آبان 87 / اجرا توسط پریسا و نوشین سه در گاه خالی کنار زنده رود، پاییز و ریزش برگها بر زمین. برگها را به هم می دوزیم، با نخ و سوزن و یا قطعاتی از خار، باد می وزد، باران می بارد و برگها خشک می شوند. آنها را نمی شود راحت وصل کرد، دم به دم فرو می ریزند و با باد می روند ولی ما آنها را دوباره و دوباره می دوزیم. در پایان دو روز کار، پرده ها هنوز ناتمام مانده اند! کار تمام نشده است اما حالا می دانیم که برگهای سپیدار از برگهای توت محکم تر و سخت ترند و برگهای درخت به رقصان تر و شکننده تر از آن دو هستند. ما دو روز با آنها زندگی کرده ایم و آنها را شناخته ایم. به نظر من جریان کار در طبیعت کاملا شهودی است و باید در این روند کاملا خود را با طبیعت هماهنگ کرد. آنقدر که زندگی کردن با طبیعت و عناصر آن لذت بخش است و اهمیت دارد (چگونگی و روند کار) نتیجه ی کار مهم نیست.
Photo: Parisa Rajabiyan A Word about the Godar Group Godar is an art group formed in Isfahan in 2002 initially with three members named Hosain Tahvilian, Abbas Mirzayi, and Morteza Basravi. Later, I joined the group, followed by Foroozan Montazeri, Ali Banakar, Parisa Rajabian, and Massumeh Amini. The group has worked on many collaborative projects including group art exhibitions and new art forms (particularly land art). In each project, different members have participated. Currently, the following three members work together: Foroozan, Parisa, and Nooshin. * Godar is a Persian word meaning a passage through a desert, swamp, or river.			درباره گروه گدار گروه گدار گروه هنری است که در اصفهان شکل گرفت. این گروه حدودا در سال 81 با سه نفر شروع به کار کرد. افراد اولیه گروه عبارت بودند از حسین تحویلیان، عباس میرزایی و مرتضا بصراوی. مدتی بعد من به آنها پیوستم و بعد فروزان منتظری، علی بناکار، پریسا رجبیان و معصومه امینی. این گروه کارهای مشترک زیادی با هم انجام داده اند: برگزاری نمایشگاههای مختلف و شرکت در هنرهای جدید (به خصوص برنامه های هنرمحیطی) در هر برنامه افراد شرکت کننده متفاوت بوده اند. در حال حاضر افراد فعال گروه عبارت اند از: فروزان، پریسا و نوشین. گدار (godar) کلمه اي فارسي است و معناي آن محل عبور، معبر و گذرگاه ميان کوير، باتلاق و رودخانه مي باشد.
My Nanas/Poloor, Dr. Nadalian’s Center for Land Art/September 2008 Thousands of years ago in prehistory, Inana was the goddess of love and fertility in Mesopotamia. She was worshiped in ancient Iran for years and years. Later, the essence and purpose of Inana was kept alive in various forms with different names and new additions. Even in common language today, calling one’s mother and especially grandmother “naneh” is taken from Nana and Inana. Now in this place in Ploor, at the foot of Damavand , I dig a hole to put my Nanas in. I have made them of mud and stuck them in skewers like kabob meat ready to be grilled. Now I put them in the hole and pour dust on them to bury them. Am I burying their anguish or am I returning them to the earth and water from which they have been made?			ناناهای من/ پلور، مرکز هنر محیطی اقای دکتر نادعلیان / شهریور87 در چندین هزار سال قبل از تاریخ، اینانا ایزدبانوی باروری و عشق در بین النهرین بود. سالیان سال این ایزد بانو در ایران باستان نیز مورد پرستش قرار داشت. بعدها نیز صورت، محتوی و کارکرد اینانا به صورت های گوناگون و با نام های مختلف و یا با اضافه شدن کارکردهای جدید، زنده ماند. حتی در زبان عامیانه ی امروز، نامیدن مادر و به خصوص مادر بزرگ با واژه "ننه" از نانا و اینانا ریشه گرفته است. حالا در این مکان، در پلور، در دامنه ی دماوند، من گودالی می کنم تا ناناهایم را در آن قرار دهم. آنها را از گل ساخته ام و چون گوشتهای کبابی آماده ی سرخ شدن، به سیخ کشیده ام. آنها را می چینم و رویشان را با خاک نرم می پوشانم تا دفن شان کنم. آیا رنج آنها را دفن می کنم یا آنها را که از آب و خاک ساخته شده اند دوباره به خاک می سپارم؟
Big Circle/Rokh Pass, Isfahan/June 2007/Godar Group (Morteza, Parisa, Foroozan, and Nooshin) Golden meadow, white hills and bones. Long wooden torches to burn the grass, dragging our feet on the burnt grassland and making a clear circle, dry roses inside the circle, the smell of roses mingles with the smell of burnt grass.			دایره ی بزرگ / گردنه رخ / اصفهان / خرداد86 / اجرا: گروه گدار (مرتضا، پریسا، فروزان و نوشین) علفزار طلایی، تپه ها و استخوانهای سپید. مشعل های بلند چوبی برای سوزاندن علفها، پا کشیدن بر زمین سوخته و ساختن دایره ا ی روشن، گلهای سرخ خشک در میان دایره، بوی گلسرخ با بوی علف سوخته در هم می شود.
Photo: Cheshmeh Okhowat Moghadam
Blue Rock/September 2006/Gavkhooni Marshland/Godar Group (Foroozan, Massumeh, Parisa, Morteza, and Nooshin) In this white barren land covered with salt, we cover a big rock with blue cloth. It looks as though the rock fell from another planet, shining like polished metal.			صخره ی آبی/ شهریور85 / تالاب گاوخونی / اجرا:گروه گدار (فروزان، معصومه، پریسا، مرتضا و نوشین) در این برهوت سپید نمک، ضخره ی کوچک را با پارچه آبی می پوشانیم. صخره گویی از سرزمینی دیگر بر زمین فرو افتاده، چون فلزی براق می درخشد.
Photo: Parisa Rajabiyan, Nooshin Naficy
Birds of Gavkhooni Marshland/May 2005/Gavkhooni Marshland/Godar Group (Ali, Morteza, Foroozan, and Nooshin) It’s been quite a few years since the sky over the Gavkhooni marshland has seen the pink color of flamencos’ wings or heard their bustle. The earth is dry and nothing has remained from the swamp except for a narrow stream. We make an arrangement of black volcanic rocks in the memory of the birds on the dry earth by the swamp. The rocks point at the swamp like the head of a giant arrow. On the black rocks, we paint some white birds that seem to be flying towards the swamp. The air is filled with their bustle.			پرندگان تالاب/ اردیبهشت84 / تالاب گاوخونی / اجرا:گروه گدار (علی، مرتضا، فروزان و نوشین) چند سالی می شود که دیگر آسمان تالاب گاو خونی، رنگ صورتی بال فلامینکوها را ندیده و صدایشان را نشنیده است. زمین خشک و از تالاب جز باریکه ای آب بیش نمانده است. به یاد پرندگان بر بستر خشک زمین سنگ چینی از سنگهای سیاه کوه آتشفشانی کنار تالاب می چینیم. سنگها چون نوک پیکانی عظیم به سوی تالاب نشانه رفته است. روی سنگهای سیاه پرندگانی سپید را نقاشی می کنیم که به سوی تالاب پر می کشند. فضا از صدای آنان آکنده می شود.
Photo: Mohamad Payande, Nooshin Naficy
درباره خودم | رزومه | رخدادها | نقاشي | چيدمان | ويدئو آرت | هنر محيطي | تصويرگري | آموزش هنر | پيوندها About Me |  Resume |  Events  |  Painting  |  Installation  |  Video Art |  Environmental Art   |  Illustration |  Art Education |  Links